Chinareis – Dag 9 & dag 10

Dag 9 23/04/2017

Ook vandaag was het een rustige ochtend. We werden pas om 9:30 uur in de lobby verwacht. Na de wilde avond van gisteren zijn de meeste van de groep wat langer in bed blijven liggen. De vroege vogels zijn na het ontbijt even gaan shoppen bij de Carrefour. Bij het verzamelen in de lobby ontmoetten we onze nieuwe en laatste gids, Collin. Een enthousiaste, goed Engelssprekende en jonge Chinees.

Verder vandaag was het programma ook erg rustig. Een bezoek aan de zijdefabriek en een busreis naar Shoaxing.

De zijdefabriek was omgeven door een ontvangsthal waar we een kleine rondleiding kregen door de fabriek. Ook kregen we uitleg over het proces van zijderups tot zijde en we kregen een rondleiding door de winkel waar je allerlei kledingstukken en beddengoed van zijde kon kopen. Natuurlijk kregen we de tijd om door de winkel te lopen en souvenirs te kopen.

Na de rondleiding door de fabriek en winkel gingen we tegenover het gebouw lunchen. En na de lunch vertrokken we naar Shaoxing waar alleen nog het avondeten op het programma stond. In het hotel waar we die avond zouden overnachten, stonden de organisatoren van deze reis op ons te wachten. Zij zouden samen met ons eten en zij zouden de volgende dag meegaan naar de school.

 

Dag 10 24/04/2017

Waarschijnlijk was dit de dag waar iedereen echt naar uit heeft zitten kijken en tevens de meest verrassende dag van allemaal. Vandaag zijn we namelijk naar de Jianhu High School geweest, voor het bezoek aan de leerlingen.

De dag begon vroeg, om half 7 moesten we alweer bepakt en bezakt in de lobby van het hotel klaarstaan om vervolgens naar de school te rijden. Het moment dat we de school in het vizier kregen hadden we al in de gaten dat het heel anders is dan wij gewend zijn. Het schoolterrein bestond uit verschillende grote gebouwen van ieder 4 a 5 verdiepingen. Bij aankomst was het rustig, de enige leerlingen die we zagen waren de leerlingen waar we zouden gaan slapen, iedereen had zich er dus al redelijk op ingesteld dat we de rest van de school en de leerlingen niet veel zouden zien. Wrong! Nadat we officieel waren voorgesteld aan “onze chinezen” (zoals onze leerlingen zo mooi zeggen) werden we door hen naar binnen geleid in het gebouw met het theater. We liepen de trap op nog met de waan dat we waarschijnlijk in een soortgelijk gebouw terecht zouden komen als onze aula in het Strabrecht College. Wrong again! Het moment dat onze eerste leerlingen voet in de zaal zetten, werden we namelijk allemaal overdonderd. Er zaten niet maar een paar leerlingen, nee bijna het hele leerjaar zat er, dus wij moesten een trap af te midden van een paar honderd leerlingen. Niemand had durven hopen op zo’n onthaal. Terwijl wij de trap afliepen speelde er een soort heroïsche muziek en werd er heel erg hard geapplaudisseerd en gejoeld.

Zodra iedereen zijn aangewezen plek had gevonden, kon de welkomst ceremonie dan echt beginnen. En ook dit was veel groter dan we hadden verwacht! Ze hadden twee presentatoren in pak en twee presentatrices in hele mooie rode galajurken om te presenteren en te vertalen. Een presentator en presentatrice waren zelf nog studenten aan de school! En toen begon het echte spektakel, als eerste een speech + Engelse vertaling van de directeur van de school, deze speech gaf ook al meteen aan hoe serieus de chinezen dit soort dingen nemen. En nadat meneer Waalen en wij (Eveline en Fleur van de PR-groep) ook ieder nog een praatje hadden gegeven (natuurlijk in het Engels) begon de show. Als eerste kwam de cheerleader groep van de school, deze had een supergaaf optreden in elkaar gezet. En daarna kwam een deel van het Strabrecht College aan de beurt om onze versie van Dynamite te dansen. Na onze dans kwamen er twee leerlingen van Jianhu High School om een Chinese opera op te voeren (erg hoog, maar wel heel mooi) gevolgd door een jongen met zijn Kungfu-act. Hierna kwam de andere helft van onze groep om op het vliegerlied te dansen. Als laatste optreden van de gastschool hadden ze het jongenskoor en een heel aantal vrouwelijke dansers (waaronder een paar uitwisselingsstudenten) om een show met dans en zang op te voeren. Het Strabrecht College sloot de ceremonie af met Brabant van Guus Meeuwis. Na de ceremonie was er tijd om groepsfoto’s te maken en kregen wij ieder een Kalligrafie-penseel als cadeau.

Na de plechtigheden was het tijd om elkaar echt beter te leren kennen terwijl we bezig waren met Kalligrafie en paper-cutting. Ondertussen was er een heel aantal extra leerlingen bij komen kijken en was het met name voor onze jongens tijd om hele fotosessies te houden. Vooral Menno was heel erg populair bij de Chinese dames, zo erg dat we af en toe zelfs dachten dat ze hem misschien verwarden met Justin Bieber ofzo J. Hierna gingen we basketballen en potjes Ping-Pong spelen. Waar we bij basketbal ons nog enigszins konden meten met het basketbalteam van de school werden we bij Ping-Pong nog net niet uitgelachen J. Na het sporten was het tijd voor lunch, we kregen te horen dat de leerlingen normaal alleen beneden in de kantine mogen komen, maar dat ze nu speciaal vanwege het feit dat wij er waren ook boven mochten eten op de verdieping van de leraren.

De lunch was erg lekker en we hadden eindelijk tijd om echt gesprekken te voeren. Dit ging bij sommigen erg goed, doordat het niveau van de Chinezen hoog lag, maar er waren er ook een heel aantal waarbij het nog niet heel erg soepel ging. Op dit soort momenten kom je er toch achter hoe groot het voordeel is dat je hebt als je goed Engels kunt, en hoe vervelend het stiekem is als anderen dit niet kunnen.  Dit is ook iets waar wij ons nog steeds over aan het verbazen zijn, dat zo’n economisch snelgroeiend land nog steeds niet goed Engels spreekt.

Na de lunch gingen we nog even op bezoek bij de klassen van de leerlingen, waarna we in bussen naar het Jingxia dorp werden gebracht. Hier hebben we een aantal huizen van binnen bekeken, en hebben we de specialiteit van het dorp (bamboo shoot) geproefd. Ook zijn we nog even een berg op geweest waar we in een soort park met mooie bomen uitkwamen. En toen werd het echt spannend! We gingen weer terug naar de school waar we de gezinnen zouden ontmoeten. Hieronder zullen wij alle twee onze verhalen en belevenissen beschrijven, aangezien wij niet samen bij een uitwisselingsstudent zaten en dus allebei andere dingen hebben gedaan.

Eveline:

Ik zat samen met Mara in een gezin, onze uitwisselingsstudent heette Wang Jiangyu. Op school werden we opgehaald door haar broer, hij was al in de 30 en leefde niet meer bij het gezin in huis maar was de enige met een auto. Hij sprak bijna geen Engels dus Wang heeft alles voor ons moeten vertalen, maar dat hinderde niet heel erg. Eenmaal aangekomen bij het huis was de moeder van Wang al aan het koken, en hoorden we dat haar zus pas thuis zou komen met het eten en haar broer weer naar zijn eigen huis ging. Het was nog een beetje moeilijk communiceren, omdat alleen Wang Engels sprak, wat het ook een beetje ongemakkelijk maakte af en toe, maar het ging uiteindelijk allemaal goed. Rond 7 uur gingen we eten, Wang’s moeder had allemaal specialiteiten gemaakt en er stond dus ook veel op tafel. We moesten nog even wachten op haar zus, zij werkt namelijk in een fabriek en moest dus nog terugkomen van het werk. Ook zij had nog geen auto dus kwamen we erachter dat het gezin afhankelijk is van taxi’s. Het eten was erg lekker, we hadden eend, bamboo shoot soep, vis en nog groenten. Het was erg veel en het ging dus ook niet allemaal op, maar ze waren heel erg blij dat we alles probeerden.

Bij het eten kregen Mara en ik ook een sterke drank gemaakt van rijst aangeboden. Natuurlijk konden wij niet weigeren en hebben we allebei een slokje genomen, maar hier bleef het dan ook bij. Het was namelijk heel bitter en absoluut niet een smaak die wij gewend zijn. Na het eten gingen we met Wang en haar zus met een taxi naar het oude deel van de stad. Hier hebben we eindelijk na vooral veel grote steden te hebben gezien, het echte China gezien, waar al het eten langs de straat hangt, je door donkere smalle straatjes loopt en het eigenlijk ook best een beetje vies is. Stiekem was het best wel heel erg fijn deze kant van China ook weer te zien, en niet alleen maar in de illusie te blijven hangen dat alles alleen maar mooi is in China. Zo’n wijk heeft door zijn eerlijkheid namelijk ook een hele grote schoonheid.

Bij terugkomst in huis zijn we eigenlijk gelijk gaan slapen. Nog iets wat we nog even moesten ervaren: slapen op een houten bed! We wisten het wel, maar het was toch even anders, geen matras maar gewoon een houten plank met een deken erover. Toch mag ik absoluut niet klagen en heb ik prima geslapen.

 

Fleur:

Ik zat samen met Nienke in een gezin, bij onze uitwisselingsstudent Jin Mengying of JM. Na het programma op de school zelf werden we opgehaald door haar vader. JM sprak zelf heel goed Engels, waardoor de gesprekken soepel verliepen. Haar ouders en familie spraken geen Engels, dus om te praten moest JM vertalen. Toch verliep dit ook beter dan verwacht en haar ouders waren erg aardig.

Voor het eten hebben we even tv gekeken en we kregen allemaal snacks die we met een grote glimlach opaten. Daarna zijn we even gaan wandelen door het dorpje waar ze woonde. We werden door iedereen nagekeken en de meesten keken naar ons alsof ze een spook hadden gezien. Tijdens het eten zaten we aan tafel met haar ouders, haar nicht en haar neef. Haar moeder had zelf Dumplings gemaakt en eend en de rest van het eten was erg goed, wel veel maar allemaal erg lekker.

Ook na het eten zijn we een stukje gaan wandelen door de wijk. En we hebben het heel vaak gehad over de verschillen tussen China en Nederland. Zij stelde veel vragen en wij ook dus was het heel gezellig en ze wilde graag veel weten.

Na het wandelen zijn we vrijwel meteen gaan slapen, omdat we de volgende ochtend weer vroeg op moesten staan.

Eén gedachte over “Chinareis – Dag 9 & dag 10”

  1. Geweldig om te lezen wat jullie meemaken. Heel fijn om jullie niet te storen in jullie programma en toch verbonden te zijn en jullie ervaringen te lezen. reporters, Bedankt!
    Ik hoop dat jullie nog even kunnen genieten en dan helaas tevreden aan jullie terugreis kunnen beginnen. Wij hier thuis kunnen niet wachten tot we de verhalen live van jullie zullen horen.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *